ట్యాగులు

 

చుండూరు సభకు హాజరు అయిన గురజాల దళితుడు

చుండూరు సభకు హాజరు అయిన గురజాల దళితుడు

వర్ధమాన భారతదేశం ఎండమావుల వెంట పరుగులు పెట్టి అలసిన కాలం ఇది. రాజకీయ పార్టీలు తమ కపట నాటకాల కోసం వేసుకొన్న మేకప్పు కరిగి కారుతూ.. వికృతమైన వాటి నిజరూపాలు మరింత అసహ్యంగా ప్రస్పుటం అవుతున్న కాలం ఇది. ప్రజల కోసం ఏర్పాటు అయిన వ్యవస్థలు పోలీసు, బ్యూరోక్రసీ పైలా పచ్చీసుగా వ్యవహరిస్తూ పేద ప్రజల ప్రతికూల పక్షంగా ఖరారు చేసుకొన్న కాలం ఇది.

ఈ ఇరవై మూడు సంవత్సరాలలో ఇంకో గణనీయమైన పరావర్తనం భారత జుడీషియల్ వ్యవస్థలో కాన వచ్చింది. మెజారిటీ భారత ప్రజలు అత్యంత గౌరవించి, భయపడే వ్యవస్థ ఇది. ఈ వ్యవస్థ చెప్పే న్యాయాలను భారత ప్రజలు తమ జీవన విధానంలో నైతికానైతిక నిర్ధారణలుగా మార్చుకొంటారు. ఈ కోర్టులు చేసే వ్యాఖ్యానాలను సూక్తి ముక్తావళిగా నిత్యం మననం చేసుకొని మనసుకు ఇంకింప చేసుకొంటారు. ఆ స్థాయి, స్థితి న్యాయవ్యవస్థకు ఉన్నా, లేక పోయినా … ఉండాలనే సాధారణ ప్రజల కోరిక, ఉన్నట్లుగా భ్రమింపచేసే దాని పటాటోపం … సామాన్య ప్రజలకు అర్ధం కానివ్వని వ్యవహారాలు … వెరసి భారత న్యాయ వ్యవస్థ అత్యున్నత పూజలు అందుకొంటున్నది ఇంకా ఇక్కడ. ‘అన్యాయపు’ దెబ్బలు దాని చేతిలో నిరంతరం తింటున్నా, దాని చేతి వేళ్ళ విదిలింపులలోనైనా ఒక కొంత ధర్మాన్ని, న్యాయాన్నిఒడిసి పట్టుకోవాలని ఇక్కడ అన్ని హక్కులూ తిరస్కరింపబడిన బడుగు ప్రజలు ప్రయత్నిస్తారు. కానీ భారత న్యాయానికి ధనసామ్య పక్షపాతం ఉంది. మరి దానికి పితృస్వామిక దురహంకారం ఉంది. ఇంకా భయపెట్టే విషయం అది కులాన్ని నిలువెల్లా పులుముకొని ఉంది. ఇక్కడ అట్టడుగు సమూహాలుగా ఉన్న దళితులకు అది అందనంత దూరంలో మడి కట్టుకొని ఉంది. ఇప్పుడది డబ్బుకూ, పరపతికి పాద సేవ చేసే పనిలో యమ బిజీగా ఉంది. అగ్రకులాలతో అంటకాగి నిర్లజ్జగా తన నికార్సైన కుల, వర్గ స్వభావాన్ని బహిర్గతం చేసుకొంటుంది.

చుండూరు రైల్వే స్టేషను

చుండూరు రైల్వే స్టేషను

23 ఏళ్ళ క్రితం ఒక రోజు పొద్దున్నే (1991 ఆగస్టు 8) న్యూస్ పేపర్లో ఒక వార్త వచ్చింది. చుండూరులో రెడ్లు, బలిజలు కలిసి ఎనిమిది మంది దళితులను చంపి పంట కాలువలో, తుంగభద్రలో తొక్కి వేసిన కధనం. పత్రికలు కొన్నివిలువలను పాటిస్తున్న రోజులవి. శవాల నోటి మీద ఈగలు చూయించకుండా.. భర్తలను, బిడ్డలను కోల్పోయిన దళిత స్త్రీల ఆక్రందనలతో వచ్చిన ఫోటో అది. అప్పటి యువ హృదయాలు కార్పరేట్ చదువులతో ఇంకా మోడు వారలేదు. ప్రభుత్వ కళాశాలల్లో ఇంకా మానవ శాస్త్రం, సామాజిక శాస్త్రం, చరిత్ర బతికి ఉన్న రోజులు అవి. రాష్ట్ర వ్యాప్తంగా దళిత మేధావులు, ప్రజాస్వామికవాదులు చుండూరు బాట పట్టారు అప్పుడు. కావలి జవహర్ భారతీ దళిత విద్యార్ధులు ఈ ఘటనను తమ గ్రామ పరిస్థితులతో ఐడెంటిఫై అయ్యారేమో వందలుగా చుండూరు తరలి వచ్చారు. ఆ రైల్లో నేనూ ఉన్నాను. తెనాలి దగ్గర పోలీసులు ఆపేసి లాఠీ చార్జి చేశారు. చుండూరు వెళ్ళకుండానే వెనక్కి తిరగాల్సి వచ్చింది. కొంత కాలానికి చుండూరిని నా లోలోపల సమాధి చేయ ప్రయత్నించాను. కానీ నా అంతరంతరాలలో అది సలుపుతూనే ఉంది. 2004లో స్థానిక కోర్టు తీర్పు కోసం ఎదురు చూస్తున్న దళిత మహిళల ఫోటో ఒకటి పేపర్లో వచ్చింది. పాతిపెట్టాననుకొన్న ఆ గాయం మళ్ళీ మొలిచింది.

2004  స్థానిక కోర్టు తీర్పు కోసం ఎదురు చూస్తున్న దళిత మహిళలు

2004 స్థానిక కోర్టు తీర్పు కోసం ఎదురు చూస్తున్న దళిత మహిళలు

ఇప్పుడు మూడు ఇరవై సంవత్సరాల తరువాత వెళ్ళాను చుండూరుకి. పచ్చని పొలాలతో … దారి పొడవునా క్రమశిక్షణతో పారుతున్న పంటకాలువతో… మాలపల్లెకు కూత వేటు దూరంలో గడిచి పోయిన ఘటనకు మూగసాక్షిగా కనిపిస్తున్న అరటి తోటలతో…. చుండూరు పెద్దగా మారలేదు అన్నారు. ఊరిలో ఒకప్పటి పెంకుటిళ్ళు డాబాలుగా మారాయి. పల్లెలో గుడిసెలు ‘రాజీవ్ గృహాలు’ అయ్యాయి. మాలలకు ఆ ఘటన తరువాత ఇచ్చిన అర ఎకరం పొలం తప్ప భూమి లేదు. వాళ్ళు రైతుల పొలాల్లోకి కూలికి పోక తప్ప లేదు.

2004 తరువాత సోషల్ వేర్ హాష్టల్ గా మార్చబడిన స్థానిక కోర్టు

2004 తరువాత సోషల్ వేర్ హాష్టల్ గా మార్చబడిన స్థానిక కోర్టు

దళిత మహిళలు ఎండకు కాటు బారిన నల్లటి మొహాలతో, రంగులు వెలిసి పోయిన రయికలతో, లుంగలు చుట్టుకు పోయిన పాలియస్టర్ చీరలతో అలాగే ఉన్నారు. 23 ఏళ్ళ క్రితం ఫోటోలో రోదించిన స్త్రీ వీరిలో ఎవరు? లోతుకు పోయిన బుగ్గలతో, ఎండుకు పోయిన ముఖంతో గుండెలు పగిలేల ఏడ్చిన ఆ తల్లి వీళ్ళల్లో ఒక్కతై ఉంటుందా? లేక అందరి కడుపుకోత ఆమెదై అప్పుడు ఆమె దుఃఖించి ఉంటుందా? ఆ ఫోటో ఇప్పుడిక దొరకదు. కానీ అప్పుడు నాకంటుకొన్నదుఃఖం నా చుట్టూ నిలబడి మీటింగ్ వింటున్న ఆడోళ్ళ నుండి నన్ను తాకింది . కన్నపేగును నిలువునా కోసి పాతేసినా, గురి పెట్టి కాల్చినా దిక్కు దివాణం లేని నిస్సహాయ స్థితిని ఇరవై మూడేళ్ళు మోసిన దుఃఖం. ఈ దేశంలో అణాకాణి విలువ లేనిదని నిరూపించబడిన దళిత స్త్రీ పిచ్చి దుఃఖం.

2014 హై కోర్టు తీర్పు తరువాత ఆగష్టు 6న  చుండూరు లో జరిగిన మీటింగ్ వింటున్న మహిళలు

2014 హై కోర్టు తీర్పు తరువాత ఆగష్టు 6న చుండూరు లో జరిగిన మీటింగ్ వింటున్న మహిళలు

ఆ సంఘటన జరిగినపుడు యువకులు ఇప్పుడు నడికారు మనుషులు. ఆ నాటి తండ్రులు ఇప్పుడు వృద్ధులు. కర్రలు పట్టుకొని గోడలకు చారిగిల పడి కళ్ళు మూసుకొని మీటింగ్ చెబుతున్న వారి మాటలకు తలలు ఊపుతున్నారు. అప్పుడు పుట్టిన పసి పిల్లలు నేటి యువకులు అక్కడ. స్థానిక కోర్టు తీర్పు చెప్పి చేతులు దులుపుకొన్న తరువాత ఆ కోర్టు బిల్డింగ్ సోషల్ వెల్ఫేర్ హాస్టల్ గా మారిస్తే అక్కడ చారు నీళ్ళతో అన్నం తిని చదువుకొన్న పిల్లలు. “ఆ విషయం వింటుంటే ఇప్పటికీ రక్తం మరుగుతుంది.” అంటున్నారక్కడ ఆ కుర్రోళ్ళు.

చుండూరు ఘటన జరిగినపుడు పసిబిడ్డలుగా ఉన్న నేటి యువకులు

చుండూరు ఘటన జరిగినపుడు పసిబిడ్డలుగా ఉన్న నేటి యువకులు

 

“భయపడి ఊరొదిలి నెల రోజులు గుంటూర్లో గుడారాల్లో ఉన్నాము. మీకేమి పర్వాలేదు, నాయం జరుగుతుంది, మీ ఊరికి వెళ్ళండని చెప్పి పంపారు. ఇన్నేళ్ళు గడిచినా ఏమి నాయం జరిగింది? అసలేమీ జరగలేదని అంటున్నారు. అసలేమీ జరగక పోతే వాళ్ళను సంపినోళ్ళు ఎవరు?” ఊరి నడిబొడ్డున పాతి పెట్టిన బొందలను వేలు పెట్టి చూపిస్తూ అడిగింది యాభై ఏళ్ళ పార్వతి.

 చుండూరు హతుడు ఇమ్మాన్యుయల్ భార్య భారతి

చుండూరు హతుడు ఇమ్మాన్యుయల్ భార్య భారతి

 

చుండూరు ఘటన జరిగినపుడు ఆంధ్ర ప్రదేశ్ లో ఆవేశ పడిన యువరక్తం ఇప్పుడు మంచి మంచి సాప్ట్ వేరు ఉద్యోగాలు సంపాదించి విదేశాలకు ఎగబాకి స్థిరమైన జీవితాల్లోకి వెళ్ళిన తరువాత ఆ ఘటన వాళ్ళ మనసుల్లో మబ్బు మూసి, మసకబారి దాని ప్రాధాన్యతను కోల్పోయి ఉండొచ్చు. “ఇరవై మూడు ఏళ్ళు గడిచాయి కదా! అన్నీ మర్చి పోయి ఊరివాళ్ళతో కలిసి మెలిసి (వాళ్ళ పొలాల్లో బాగా పని చేసి) ప్రశాంతంగా బ్రతకండని” ధర్మాసనాలు నీతి సూక్తులు వల్లించవచ్చు.

నిరాహారదీక్ష శిభిరంలో పోలిసులు గురి పెట్టి కాల్చిన అనీల్ కుమార్ తల్లిదండ్రులు

నిరాహారదీక్ష శిభిరంలో పోలిసులు గురి పెట్టి కాల్చిన అనీల్ కుమార్ తల్లిదండ్రులు

కానీ ఎదురుగా ఎత్తుగా కప్పిన మట్టి. దాని కింద ఇమ్మాన్యియేలు, జయరాజు, అనిల్ కుమార్, మత్తయ్య, సుబ్బారావు, మండ్రు రమేశ్, అంగలకుదురు రాజ్ మోహన్, సంసోను, ఇసాక్ ఉన్నారు. ఒక భౌతిక వాస్తవం. మరుగు పర్చలేని, మర్చిపోలేని వ్రణాన్నిచుండూరు దళితవాడ, దానితో బాటు ఎనభైవేల గ్రామాల దళితవాడలు గుండెగదుల్లో మోస్తూ పెదాలు అదిమి పెట్టి భరిస్తున్నాయి. మీ మనువాద తీర్పులతో ఆ రాచపుండును గెలికితే ఆ బాధ ఏ రూపంలోనైనా ఉబికి వస్తే … అది ఒక అడవిగానో, ఒక తుపాకిగానో మారితే అది ఎవరి తప్పు అవుతుంది?