ట్యాగులు

,

1390604_166192356922256_536091794_nకొన్ని బాధలు అనుభవించినా గడిచిన కాలం ఎప్పుడూ తియ్యగానే ఉంటుంది. కొన్ని ముళ్ళు గుచ్చుకొన్నా నడిచిన దారులు చాలా సార్లు అందంగానే గుర్తు ఉంటాయి. ఎవరికి వాళ్ళకు బాల్యం ఒక అందమైన దృశ్య కావ్యం. నలభై ఏళ్ళ నాటి నా బాల్యాన్ని దర్శించటం నాకెప్పుడూ ఆనందమే. అది మధ్య తరగతిగా సాదాసీదాగా ఉన్నప్పటికీ కూడా. జ్ఞాపకాలలోనే కాదు అది నిజ పర్యటనలలో కూడా చాలా చాలా సంతోషాన్ని ఇస్తుంది. ఈ నాటి నా ఉనికికి, ప్రవృత్తికీ బీజాన్ని వేసిన నా చిన్నతనాన్ని ఆ పరిసరాలకు వెళ్ళి వెదుక్కోవటం గొప్ప అనుభూతి నిస్తుంది.

నాకు అయిదారేళ్ళప్పుడు ప్రకాశం జిల్లా కొరిశపాడులో మేమున్న క్వార్టర్స్ కు వెళ్ళి చూశాను ఈ మధ్య. అది పూర్తిగా శిధిలమై పోయి ఉంది. కానీ చుట్టూ పక్కల పరిసరాలలో పెద్ద మార్పు లేదు, బహుశ పల్లెటూరు అవటం వలనేమో. నేను ఆటలు ఆడిన తోట అలాగే ఉంది. అక్కడి పూలు మారాయి. బలాదూర్ గా తిగిన పొలాలు అలాగే ఉన్నాయి. పంటలు పెద్దగా మారలేదు. ఆ శిధిలగృహంలోకి వెళ్ళి అడుగు అడుగులో నా స్మృతుల అవశేషాలు ఏమైనా మిగిలాయేమోనని తడుముకొన్నాను. అమ్మ చేత చెంప దెబ్బ తిన్న ఆ ఇంటి మూలను గట్టిగానే గుర్తించాను. పెంకులు లేచిపోయిన వరండాలో నా చేతి నుండి జారిపడి పగిలిపోయిన గాజు గ్లాసు ఆనవాళ్ళు వెదికాను. పెద్ద వర్షం పడి బావి నీరు పైదాకా వస్తే కాళ్ళు పైకెత్తి వంగి చూసి అనుభూతించిన ఆ అద్భుతభావాన్ని మళ్ళీ తాకి రాగలిగాను.

నరసరావు పేటలో నా బాల్యం మరీ పసిది కాదు. తొమ్మిది నుండి పన్నెండేళ్ళ సంవత్సరాల మధ్య వయసు .. పది మంది పిల్లలతో కలిసి గుంపు జీవిత ఉల్లాసం అనుభవించగలిగిన పరిణితి గలిగినది. ఇంట్లో జీవితం కంటే ఆరు బయట స్నేహితులతో చేసే వెర్రి స్నేహమే ముఖ్యమూ, శాశ్వతమూ అనుకొనేంత అమాయకమైనది. కధలు నవలల్లో తాత్వికత అర్ధం కాక పోయినా వాటి ద్వారాలలో అందమైన లోకాలు విహరించేటంత ఆహ్లాదకరమైనది. ఇంకా ఆర్ధిక వత్తిళ్ళు ఊహకు అందుకోగలిగినంత గడుసుది. సామాజిక అస్తవ్యస్తలు అర్ధం చేసుకోలేక గందరగోళ పడేంత చేదైనది. అమ్మ, పిల్లల కోసం పడుతున్న కష్టం అర్ధం చేసుకొని సగం పంచేసుకోవాలని తొందర పడేంత ఆవేశం కలిగినది.

ఒంగోలు నుండి నరసరావుపేటకు దూరం మరీ ఎక్కువ కాదు. కానీ నేను పరిమితంగానే వెళ్ళగలిగాను. వెళ్ళిన ప్రతిసారీ అక్కడ నా జ్ఞాపకాల తాలూకూ శకలం ఒక్కక్కటే అదృశ్యం అవుతుంటే ఆ అదృశ్యం చుట్టూ ప్రదక్షిణాలు చేసి వస్తుంటాను. ఏడేళ్ళ క్రితం వెళ్ళినపుడు నేను చదివిన మున్సిపల్ హైస్కూల్ శిధిలాల్లో కనిపించింది. దాని పక్కన కొత్త స్కూల్ కట్టారు. ఇప్పుడా శిధిలాలు కూడా లేవు.

కొన్ని ప్రాంతాలను నేను గుర్తు పట్టలేక పోయాను. ఐదో క్లాసులో నా ఆత్మవిశ్వాసాన్ని ప్రోవి చేసిన ప్రభావతీ టీచరు గారి ఇల్లు కనబడలేదు. లతలు అల్లుకొన్న పందిరితో, వరండాలో చిన్న కాళ్ళను బాసింపట్లాం వేసుకొని కూర్చొని లాందర్ల వెలుతురులో నా చేత పాఠాలు బట్టి పెట్టించిన ఆ పెంకుటిళ్ళు.. ఎత్తుగా పెరిగిన బిల్డింగుల మధ్య ఎక్కడో ఉండి ఉంటుంది .. కొంత రూపం మార్చుకొని. పాలకేంద్రం పక్కగుండా వెనక్కి వెళితే వచ్చే పొలాలు, తోపులు, కార్తీక మాసంలో పిక్నిక్కులను భరించిన మామిడి తోటలు … గుర్తు పట్టలేక పోయాను. ఆ వంటరిదారుల్లో టైరు తిప్పుకొంటూ వెళ్ళి ,దారి తప్పి బిక్కపోయిన హృదయం.. ఇప్పుడు మళ్ళీ ఇంత పెద్దాయ్యాక అక్కడే ఆగి రానని మారాం చేస్తుంటే బలవంతంగా లాక్కొని వచ్చాను.

ఎస్సెస్సెన్ కాలేజ్ గ్రౌండ్ లో కాలికొద్ది పరిగెత్తి ఆడుకొన్న ఆటలు …”రమరమరమ …మరమరమర ..” అంటూ చేతులు తిప్పి ఏడిపించిన మస్తాన్ వలీని ఇంత లావు రాయి తీసుకొని వేసాను. రక్తం కారుతున్న వాడిని వాళ్ళ అమ్మ స్కూల్ కి తీసుకొని వస్తే.. నా పేరు చెబుతాడేమోనని హడలి చస్తూ ఒక పక్క నక్కిన భయం … హ హ హ వాడు నోరు విప్పలేదు పాపం. ఇప్పుడు ఎక్కడ ఉన్నాడో! నీ మీద బెంగగా ఉంది వలీ. నీది బాల్యపు ఇష్టమే అయి ఉండొచ్చు. కానీ హిమాచల్ ప్రదేశ్ లో పారుతున్న నదుల అడుగున కనబడే రాళ్ళలాగా ప్రస్పుటంగా ఉందిప్పుడు నాకు. గాంధీ పార్క్ లో నేను క్రింద పడేసి కొట్టిన నరసింహారావు ఏమి చేస్తున్నాడో? అగ్రికల్చర్ బియేస్సీ చదువుతున్నాడని చాలా ఏళ్ళ క్రితం విన్నాను. సారి నరసింహారావూ. తొండి చేసి నిన్ను ఓడించాను.

బెంచి టిక్కెట్టుకు ఇంట్లో రూపాయి తీసుకొని రెండు నేల టిక్కెట్లు కొనుక్కొని అచ్చంగా నేలమీద కూర్చొని సినిమా చూసిన ప్రియమైన సాహచర్యం … గీత వాళ్ళ ఇల్లు ఇక్కడే ఉండాలి. లేదు. అపార్ట్మెంట్ కట్టేశారు. ఉస్మానియా యూనివర్సిటీలో న్యూక్లియార్ ఫిజిక్స్ చదువుతూ ఆటో యాక్సిడెంట్లో మరణించిన పొడుగు కాళ్ళ, బాబ్డి హైర్ గీత ఆనవాళ్ళు అక్కడ పూర్తిగా తుడిచిపెట్టుకొని పోయాయి. ఇదిగో ఇక్కడ నా మనసులో మాత్రం సజీవంగా మిగిలి పోయాయి.

నరసరావుపేటకూ నాకూ వారధిలాగా మిగిలి ఉన్న హేమ .. హేమమాలిని … నేను పెత్తనం చేసి భయపెట్టినా నన్ను ప్రేమించిన తడికళ్ళ మధ్వుల పిల్ల …. వాళ్ళ ఇల్లు అప్పుడు పెద్దదిగా కనిపించేది. ఇప్పుడు ఏమిటి ఇంత చిన్నదై పోయింది. “రామముదిత వంశహకో రామ రామ రామ్ “ అంటూ భజనలు చేసిన రామమందిరం చిన్న గదిలాగా మిగిలి పోయింది. చిన్నప్పుడు దాని వెనుక బాయి, ఇంకా కోనేరు ఉన్నట్లు గుర్తు. కాదేమో . ఏదో కధల్లో చదివి అలా గుర్తు పెట్టుకొని ఉంటాను.

ఏడవ తరగతి పరీక్షలప్పుడు ఒకే బుడ్డీ కింద నాతో తల మోడించి పాఠాలు చదివిన నాగిరెడ్డి,  చిరుజల్లు పడుతున్నఒక మధ్యాహ్నపు వేళ నాన్నకు అన్నం ఇవ్వటానికి సైకిలు మీద గొడుగు వేసుకొని పొలానికి వెళ్ళి పిడుగు పడి … నాన్న చేతుల మధ్య నిర్జీవంగా.. నిద్రపోతున్నట్లు .. వద్దు వద్దు గుర్తుకు రావద్దు.

కరాచి కాంగ్రెస్ కు, అక్కడి వరకు పాదయాత్ర చేసిన కరాచీగారు వంద ఏళ్ళు బ్రతికి రెండేళ్ళ క్రితం చనిపోయారని పేపర్లో చదివాను. ఆయన ఉండే ఇల్లు అలాగే ఉంది గొళ్ళెం తలుపులతో. రామిరెడ్డి పేటలో అన్నపూర్ణమ్మ డాక్టరు గారి ఇల్లు మారలేదు. ఇంకొద్దిగా హంగులు పెంచుకొంది. నాపరాళ్ళతో కట్టిన చిన్న చిన్న కిటికీల ఒక పాత ఇల్లు ఆ ప్రాంతంలో నాకు మిగిలిన ఒకే ఒక పురాతన స్మృతి.

20140812_121301

పసితనపు ఈతలు కొట్టిన నాగార్జున కాల్వ ఎండిపోయి, కుంచించుకొని పోయి చెత్తాచెదారాన్ని మోస్తుంది. ఈ నీటి ఊట కదూ నరసరావుపేటను పచ్చనివనంగా మార్చింది? ఏవీ ఆ గులాబీ తోటలు? మొక్కలు వృక్షాలుగా మారి ఇంటి గోడలను పూలతో అలకరించిన అందాలు? ఏవీ ఆ జినియా పూలు? ఒంటి రెక్క సౌందర్యాలు? ఏవీ ఆ బంతులు, తెల్లటి చామంతులు… కుండిల్లో కూడా కనబడటం లేదు? కనీసం ఆ పేద ముళ్ళ గోరింటలైనా ఎక్కడైనా చాటుగా తలదాచుకొన్నాయా ఈ కాంక్రీటు ప్రపంచంలో?

కాలువ దాటగానే అప్పుడు ఒక వెలుగు వెలిగిన సాగర్ క్వార్టర్స్ ఇప్పుడు ఎండిపోయిన వనంలో మోడై పోయిన వృక్షాలలాగా … మాసిపోయిన ముసలి, మురికి సాధువుల్లాగా ప్రత్యక్షమయ్యాయి. ఇళ్ళ మధ్య  మట్టి దారులు మాత్రం నన్ను పిలిచాయి. మా మీద నడుస్తూ నువ్వు చేసిన అల్లరి ఊహలు మాతోనే ఉన్నాయని బెదిరించాయి. శంకరభారతీ పురం దాటాక పక్క పల్లెకి వేసిన ఏకాంత దారిలో … చిన్నతనాన కలల్లో భయ పెట్టిన ఊడలు దిగిన మర్రి చెట్టు కోసం ఎంత దూరం వెళ్ళినా కనబడలేదు.

తిరిగి తిరిగి మేము అద్దెకు ఉన్న ఒక ఇంటి పరిసరాన్ని గుర్తించి ఆగాను. ఇల్లంతా మారి పోయింది. ఇంటినుండి విడిబడిన ఒకే ఒక శకలం నన్ను గుర్తించింది. అన్నదమ్ముల భాగాల్లో అది అలా మిగిలి పోయింది తమ్ముడి ఆర్ధిక పరిస్థితి వలన. దాని క్రిందనే కదూ ‘పొన్నలు విరిసే వేళలో’ పాటకు మా మిత్ర బృందం కోలాటం వేసింది? ఆ మెట్ల కిందనే మా వెర్రి స్నేహాలు పిచ్చి బాసలు చేసుకొన్నది? ఈ ఇంటి కెదురుగా గురువులు గారు ఉండాలి? వాళ్ళమ్మాయి బొమ్మల పెళ్ళిళ్ళు చేసేది? పక్క వాళ్ళను అడిగితే “గురువులుగారూ, ఆయన భార్య చనిపోయారు. ఒక్కమ్మాయికే పెళ్ళి అయింది. మిగతా పిల్లల మానసిక స్థితి బాగోలేదు. అదిగో అక్కడే తిట్టుకొంటూ ఉంటారు.” అని చెప్పారు. ఆ మిగతా పిల్లల్లో నా చిన్న నాటి నేస్తం ఉండి ఉంటుందా? భయపడి పారిపోయాను.

20140812_120156

మళ్ళీ వస్తాను. ఇంకా వెదుకుతాను. ఎన్ని మారినా నేను అప్పుడు పరుగులు పెట్టి ఆడుకొన్న .. నన్ను మోసిన నేల మట్టి పొరలు మారవు కదా. ఆ పొరల్లో నేను దాచి పెట్టుకొన్న, నేను కూడా మర్చిపోతున్న నా చిన్ననాటి రహస్యాలు .. నా బతుకంతటికీ మధురిమ పంచిన బాల్యస్మృతులు వెతుక్కోవటానికి మళ్ళీ మళ్ళీ నా చరమాంకం వరకూ వస్తూనే ఇక్కడకు.